Bloemen, tranen en nieuw design

Vanwege de aanhoudende regen en het sombere weer heeft Peter vandaag een emmer zomerse bloemen gekocht voor op het graf van Marlies. Dat klinkt mooi maar als je zo’n emmer neerzet blijft er eigenlijk nog weinig van over.

Het tijdelijke lijstje met de foto van Marlies is ook vernieuwd want dat was na 1 maand Nederlands weer al bijna vergaan. Het schelpen hartje van Hector is in ieder geval wel weerbestendig.

Het design van de “grafsteen” is na het idee van gisteren ook weer aangepast en we denken nu aan de rechter versie. Het ontwerp van hout is vermoedelijk te kwetsbaar en het is ook kostbaar om om de 4 jaar steeds weer een nieuw eikenhouten paneel te laten graven en te lakken met speciale scheepslak. We zijn dus terug bij een achterpaneel van Frost perspex met daarop losse elementen van perspex in kleur. Suggesties en ideeën zijn overigens nog steeds welkom.

Het weer van vandaag wekt ook een soort extra rouwstemming op. Voordel is weer wel dat je tranen niet opvallen. Hector moest vanmorgen ook in de zondvloed op de fiets naar school en de leenboeken van school stonden na 5 minuten al onder water in zijn rugtas….

Het menu van de dag was vandaag zelf gemaakt, snijboontjes, pasta met verse tomatensaus en wat kruiden en een hamburger van de Vegetarische Slager. Het logo op de verpakking is trouwens Marianne Thieme. Haar man is de eigenaar van de Vegetarische Slager en de plantenburgers smaken prima.

Gegraveerd eikenhout en vlaggen

Hector en buurjongen Hugo zijn vandaag op bezoek geweest bij het graf van Marlies en daar moet vanwege de wind en de regen morgen nog e.e.a aangepast worden. Toeval of niet maar op hetzelfde moment kwam ook het ontwerp van Laserbeest in de email binnen.

Laserbeest heeft het ontwerp iets aangepast en het is nu ontwerp 2 geworden. Gegraveerd eikenhout met daarop in zwarte letters van frost zwart perspex haar naam. Volgens Laserbeest een ontwerp dat iets rustiger staat op een begraafplaats en in een natuurlijke omgeving. We hebben het ontwerp via WhatsApp gedeeld met o.a. Tugba omdat het natuurlijk haar design is en zij maar ook Marieke, Marco, Georgina en Sjoerd vinden ontwerp 2 prachtig. Aandachtspuntje is wel het eikenhout maar als dat weatherproof is gaan we het project in gang zetten.

Vast onderdeel van het introductie programma voor de buitenlandse studenten deze week (werk van Marlies) van de TU Delft is dat ze op enig moment allemaal met de vlag van het land van herkomst op het dak van de TU bibliotheek gaan staan. Dat was vanmiddag.

Doel is vervolgens om de jaarlijkse traditionele flag photo te maken zodat je een overzicht krijgt van alle nationaliteiten. Van de 22 duizend studenten die aan de TU Delft studeren komt zo’n 20% uit het buitenland en dan spreken we over tenminste 91 nationaliteiten. Hector mist dat erg en daarom is hij vanmiddag samen met Hugo even langs geweest en ze kwamen daar ook Tugba, Marco en Sophie tegen.

Voor de liefhebbers hierboven nog een kijkje in onze koelkast, dit is onze vitamine voorraad. We hebben vandaag wel noodgedwongen gezondigd met de snackbar (frietjes, sla en een kroket) omdat Peter eerst naar Hector’s school moest voor de ouderavond. Op school waren inderdaad veel ouders in de zin van vaders en moeders en het deed Peter beseffen dat hij op papier dan wel vriend, vader en moeder van Hector is maar vanavond was hij even alleenstaande ouder en dat voelt vreemd. Het doet je vooral beseffen dat je extra kwetsbaar bent. Toeval of niet op dat moment belde Wessel die samen met Jeroen aan een tussenwijntje zat op een terras. Ze hadden de testamenten van Marlies en Peter doorgelicht en die zijn na de dood van Marlies vervallen. Peter moet nog wel een nieuwe maken want wie moet anders de voltallige Laura Ashley collectie erven….

Trûlah de hond doet het weer….

Het was vandaag de dag van de dieren, van Trûlah en Dolfje om precies te zijn. Trûlah at de laatste week maar zo’n 20 brokjes Eukanuba hondenvoer per dag en dat is niet genoeg en dan nog het liefst uit je hand. Zo van als jij zo graag wil dat ik wat eet dan eet ik wel een paar brokjes voor je. Inmiddels hadden we alles al bijna uitgeprobeerd en daaruit bleek dat ze het prima doet op rauwe biefstuk en pizza. Daar moest dus wat op verzonnen worden.

1/4 blikje Gourmet door haar brokken mixen blijkt de oplossing, met andere woorden ze eet weer! We begonnen ons echt zorgen te maken en zijn dus echt heel blij dat ze weer eet.
Wat er nu precies aan de hand is weten we niet maar na een bezoek aan de dierenarts vanmiddag bleek dat ze verder topfit is. Vorige week hebben we haar zak Eukanuba hondenvoer nog vervangen voor een nieuwe met een andere smaak dus daar ligt het ook niet aan. Dat de emotionele beleving van Trûlah intens is wisten we al omdat ze eerder al een dag voordat Marlies zei dat ze niet meer wilde leven helemaal stopte met eten. Honden kunnen emoties van mensen zoals verdriet heel goed waarnemen. Marlies was de soulmate van Trûlah en je kan rustig stellen dat het verlies intens verdriet bij haar veroorzaakt.

Hier in het centrum van Delft ligt in de Nieuwe Kerk het Praalgraf van Willem van Oranje met aan zijn voeteneind een slapende hond. Volgens een gerucht overleed de hond van verdriet na het overlijden van zijn baas. Dat beeld spookte bij Peter elke keer door zijn hoofd toen Trûlah de afgelopen weken steeds weer stopte met eten. Sinds vandaag is dat spookbeeld gelukkig helemaal verdwenen. 

Na haar ontbijt is ze op de tuintafel (grrrrrr) in de ochtendzon gaan liggen en toen de zon tussen de middag wat draaide is ze in de volle zon op de tuinstoel gaan liggen.

Daarna is ze vanmiddag helemaal los gegaan in de polder met als extra dimensie dat de boer het gras had gemaaid. Gelukkig even geen zorgen meer over haar….

Hector had vandaag een lange schooldag en als je dan thuis komt laat je alles vallen, zet je een lekker muziekje op als je vader met de hond in de polder aan het wandelen is. Een corrigerend berichtje aan het eind van de straat doet dan weer wonderen maar hier en daar moeten er nog wat opvoedkundige mijlpalen gehaald worden. Hector doet het overigens verder heel goed maar er komt een tijd dat Peter s’avonds weer moet gaan werken en dan moet Hector het op sommige dagen alleen doen. Dat is best eng en nu mag dat nog niet. Als kind ga je namelijk niet snel huilen bij de buurvrouw, dat kan natuurlijk wel en ze zijn echt heel lief maar dat doe je niet zo snel. Vervolgens stel je dat uit en doe je dat later als je weer alleen op je kamer bent. Dat zijn ingewikkelde punten die Peter en Hector moeten uitwerken maar natuurlijk ook gewoon heel simpele dingen. Peter voelt zich nu naast vriend, vader en moeder van Hector inmiddels ook de werkster die alles om hem heen opruimt en dat is soms ingewikkeld. Dat puberaal gedrag kan dus best wat minder en daar gaan we aan werken.

Inmiddels is het weer 23:55 uur en ligt dit op de bank. Een hond en een kat die vandaag goedgekeurd en ingeënt zijn bij de dierenarts maar ook uitgeput zijn van het eten, het mooie weer en de emoties.

Weekend met verjaardagen, uitnodigingen en een petanquebaan

Dit was het weekend van de verjaardagen van Astrid en van Rene. De inleidende beschietingen van Astrid haar verjaardag begonnen afgelopen vrijdag al. We vertrokken na schooltijd en na de file…. naar Amsterdam in de P.C. Hooft-tractor van Georgina. Door wegwerkzaamheden waren we genoodzaakt om kris kras door Amsterdam te rijden en reden we op enig moment met de tractor van Georgina langs de P.C. dat was op zich wel een gek momentje.

Toen we uiteindelijk op de flat in West (Amsterdams voor luxe bovenwoning) van Wessel en Sjoerd waren aangekomen hebben we eerst een glaasje bubbels gedronken op het leven, op Astrid en op Marlies.

Daarna zijn we doorgegaan naar Faam wat we inmiddels best wel onze tweede huiskamer kunnen noemen. Het is goed dat ze niet bij ons in Delft in de straat zitten…. Astrid trakteerde ons vanwege haar verjaardag op pizza. Dat klinkt eenvoudig maar bij Faam komen ze uit een Italiaanse houtoven en niet vanaf een lopende band met een opgevoerde broedlamp daarboven.

Na sluitingstijd zijn de mannen nog even doorgegaan en was er al snel commotie over Hector zijn tapkunsten. Hij kan per direct aan de slag in Faam maar ook in Rotterdam. Vanwege zijn leeftijd is dat nog wel een dingetje dus eerst maar de middelbare school afmaken.

Qua tijd hebben we het dit keer beschaafd gehouden. Het was nog donker toen we gingen slapen. Op de foto’s zie je veel blijdschap en dat werkt goed in zo’n ingewikkelde tijd zonder Marlies. We merken wel dat iedereen er mee aan het worstelen is. Het besef dat ze echt weg is en nooit meer terug komt daalt steeds meer in en dat is keihard. Om dat te breken is het goed om af en toe even op bezoek te gaan bij Dirk, Flip, Wessel, Sjoerd, Bart en nog meer lieve mensen. We missen ze nu al…

De volgende dag was Astrid nog steeds jarig en zijn Hector en ik langs gegaan op haar borrel. Astrid doet dat met champagne en verder niks en dat is eigenlijk wel het toppunt van verjaardag vieren. Omdat Trûlah nog steeds een beetje zielig is hebben we haar ook meegenomen en als je goed kijkt zie je haar liggen op de tuinbank….

Dit is ook de week waarin Marlies het altijd super druk had vanwege #IPSUMMER2017. Het introductie programma van de TU Delft voor de nieuwe internationale studenten. Hector zei eerder deze week al dat hij dat miste omdat hij daar vaak bij is geweest en ik ook. Zaterdag plofte er een enveloppe van Sophie, Rianne, Marjo en de rest van het IP team op de deurmat met daarin polsbandjes voor het slotfeest aanstaande donderdag. Daarbij ook een uitnodiging voor Georgina en die gaat natuurlijk ook mee. Super lief!

Nieuw is ook dat Trûlah in de zon op de tuintafel gaat liggen. Dat moeten we als we zelf weer wat op orde zijn gaan afleren. Omdat ze nog steeds slecht eet van verdriet mag het voorlopig. Zondag waren we op de verjaardag van Rene (van Marieke) en dat was heel gezellig. Marlies loopt natuurlijk constant als een rode draad door onze dagen en we hebben vandaag, net als het hele weekend weer veel over haar gepraat met iedereen. De impact van het verlies van Marlies reikt steeds veel verder dan wij denken.

Bij thuiskomst heeft Hector nog een hartje voor Marlies in het gras gemaaid en samen met buurjongen Hugo zijn ze nog even stout geweest. Buurvrouw Laurance gaat morgen tegen haar kinderen zeggen dat het een petanquebaan is 😉

Oh ja voordat we het vergeten… tante Marit had al enige tijd een kavel te koop op Curaçao en de verkoop daarvan verliep niet helemaal zoals verwacht. Totdat Hector daar onlangs met de drone een foto van maakte. Nadat de makelaar de foto op de website had geplaatst was de kavel vrijwel meteen verkocht.

Tranen en plezier in de mancave

Het leven zonder Marlies heeft ook tot gevolg dat er af en toe dingen gebeuren die zeg maar voorheen gevoelig lagen. Een rookmachine in huis was ondenkbaar maar Hector heeft het inmiddels voor elkaar. Via WhatsApp op Curacao besteld en thuis laten bezorgen bij buurvriend Hugo… Op de linker foto kan je goed zien dat hij het doet of dat ons huis niet goed geïsoleerd is, van die dingen….

Dank aan de buren dat ze de brandweer niet gebeld hebben. De hottub is inmiddels ook weer in gebruik en we hebben vandaag via Marktplaats een hottub kachel op de kop weten te tikken. Met dank aan buurman Bas voor het vervoer 😉

Woensdag hebben we overigens vanwege het weer ritueel vlees verbrand op de BBQ met een beetje sla. Vandaag kwam er een vrouwtje langs met een pannetje met andijviestamppot (zonder spekjes) en vrije uitloop mini scharrelgehaktballen. Dat vrouwtje was Peter die Hector nu al bijna een maand aan het voeren is en soms ook andersom. Dat gaat op zich dus best goed. Hector heeft inmiddels wel aangegeven dat hij na de rouwperiode af en toe graag een keer mee wil eten met de buren en andere vrienden en vriendinnen. Zeg maar als Peter weer s’avonds gaat werken. Sorry Marit 😉

Zo’n rouwperiode is best ingewikkeld. Als je terug komt uit Curacao wil je na thuiskomst eigenlijk het liefst weer meteen 9 uur in het vliegtuig zitten om terug te gaan. Er zijn momenten van geluk met een glaasje cava om te vieren dat het de eerste dagen goed is gegaan met Hector op school. De chatsessies via WhatsApp met o.a. de faamilie in 020, Curacao en Barcelona doen Peter ook goed. Probleem van datzelfde WhatsApp is wel dat iedereen je direct kan bereiken en het is soms gewoon te druk om iedereen te beantwoorden. We zijn echt intens blij met alle lieve berichten en kaarten die nog steeds binnen stromen.

Er zijn ook momenten dat je helemaal knapt en die zijn niet te controleren en dat hoeft ook niet. Hector en ik hadden het eerder deze week heftig bij het bezoek aan het graf van Marlies en als Peter Ramses weer hoort stroomt zijn toetsenbord ook meteen vol met tranen. Het proces van verwerking en om binnenkort weer te gaan werken is ingewikkeld. Het is stoer van Hector dat hij zijn eerste introductieweek op school bijna goed heeft volbracht. Hij zit op een nieuwe school, kent daar helemaal niemand en is gelukkig. Peter zit nog even als achtervang thuis met een kopje thee s’middags voor het geval Hector knapt, dat moet je namelijk samen doen en niet alleen. Vanmiddag ging dat voor het eest even mis want Peter moest naar Den Haag om de schade van de uitvaart op te maken bij Johan van Stijl & Traditie Uitvaartzorg. Ondertussen kwam Hector thuis en was hij zijn sleutel vergeten…. Toen Peter na twee uur weer thuis was lag hij in de tuin te slapen… Dat soort dingen…. Samen zijn we kapot van het verlies van Marlies, geestelijk en lichamelijk en dat moet echt (in)slijten.

Hector, Hugo (buurjongen) en Peter hebben vandaag nog even de hond en de drone uitgelaten en de ondergaande zon was erg mooi vandaag. Ondertussen gaan op zo’n moment de gedachten weer naar de notaris (wie, waar, waarom?) waar Peter snel langs moet en meer van dat soort dingen. Ook dat kost veel tijd.

Hier om de hoek ligt moeder aarde en via de drone kan je goed zien waarom. Hector en ik vinden het wel een symbool voor Marlies. Het voelt in ieder geval goed om op deze plek de hond uit te laten en de zon onder te zien gaan. Morgen weer een dag met veel papierwerk….

Het PingPongBallen blog over het verloop van de laatste weken van Marlies updaten we niet meer maar we hebben het blog deze week wel aangemeld bij Google. Bijzonder is dat het blog zonder bekendheid op internet van 6 juli tot en met 29 juli al bijna 14.000 bezoekers trok. 8200 bezoeken kwamen uit Nederland en de overige 5800 uit de rest van de wereld behalve Oceanië en Groenland. Bezoeken aan de website over Marlies verliepen mobiel het meest via een iPhone en via een desktop het meeste via een Mac 🙂 Drukste dag was 21 juli met 1366 bezoeken. Dat was de sterfdag van Marlies en ook de dag dat we even niet meer in staat waren om de website te updaten.

Inmiddels liggen er ook meerdere verzoeken en suggesties om een boek te schrijven over het PingPongBallen blog en (nu al) over ons nieuwe blog WeZullenDoorgaan.nl Dat is leuk maar dat is ons doel niet, het doel is nu vooral om iedereen af en toe even bij te praten over het leven zonder Marlies, net zoals we dat hebben gedaan over Marlies. En waarom zou je een boek kopen als je het hier gratis online kan lezen 😉

Marlies was haar eigen god in het euthanasiedebat

Bij het terugdenken over het verlies van Marlies komt steeds het moment voorbij waarop ze besloten heeft dat ze niet meer verder wilde leven. Peter heeft vanaf de jaren 90 in Den Haag tientallen parlementaire debatten gevolgd en in beeld gebracht over euthanasie waarin o.a. de discussie ging over het legaliseren van de pil van Drion. Denk daarbij aan Els Borst die daar een voorstander van was. Marlies was dat ook en Peter ook. Als je klaar bent met het leven dan ben je er klaar mee en als mens heb je de regie over je eigen leven. Dat blijkt in Nederland nog steeds ingewikkeld en tegenwoordig spreekt men over voltooid leven. Er zijn politieke partijen die verlichting van het lijden zien als de betere weg.

Het leven van Marlies was natuurlijk helemaal niet voltooid maar door de tumoren in haar hoofd was er geen andere uitweg meer om door te leven. Van Peter en Hector had ze nog minstens 80 moeten worden maar Marlies koos er zelf voor om geen plant te worden en om haar leven te beëindigen op 21 juni 2017. Technisch gezien zou ze onder Christen Unie of SGP bewind nu nog steeds leven en bij ons thuis in bed liggen met sondevoeding en vocht. Door de tumoren in haar hoofd zou ze inmiddels niet meer aanspreekbaar zijn maar ons nog wel op afstand “via de cloud” kunnen volgen. Een soort van uitvallende echoput waarin je iets roept maar nooit meer een reactie krijgt.

Dat is waarom Marlies zelf heeft besloten toen ze nog volledig bij kennis was om niet meer verder te leven. Dat is zeer moedig geweest en ook van de huisarts die haar hierbij heeft geholpen. Dat ging niet via een pil van Drion maar via een dodelijke injectie. Dat voelt voor de nabestaanden ook een beetje net alsof Marlies een soort misdadiger was die weggevaagd moest worden via een dodelijke injectie. Georgina, Peter en Hector waren bij Marlies toen ze de injectie kreeg en met de kennis van nu is het echt idioot dat je dat nog steeds niet via een pil van Drion kan doen. Het is inmiddels 2017 en eigenlijk is het ook een schande dat D66 tijdens de formatie überhaupt praat met de Christen Unie. Marlies was gelukkig haar eigen god in het euthanasiedebat en we kunnen er trots op zijn dat we in een land leven waarin dat gewoon (nog) kan.

Eerste schooldag en nu al heimwee naar blauwe zee

Vandaag was het Hector zijn eerste schooldag. Vanwege de gebeurtenissen deze zomer voelde dat best bedreigend omdat we nu na 6 weken voor het eerst weer uit elkaar gaan. 4 weken daarvan waren een doorlopende nachtmerrie maar ons verblijf op Curaçao was goed om ons daar even uit te halen. Wat er allemaal gebeurd is begint eigenlijk nu pas echt geestelijk in te dalen en dat is ingewikkeld om allemaal te begrijpen.

Toen Hector vanmorgen de straat uitfietste was het dus even slikken. Gelukkig duurde zijn eerste schooldag maar tot 13:00 uur en heeft hij zijn eerste dag als prettig ervaren. Er zitten ook leuke leerlingen bij hem in de klas en hij heeft nog niet over de dood van Marlies gesproken omdat daar de sfeer niet goed voor was. Iedereen was volgens Hector vrolijk en dan begin je daar niet over. Herkenbaar….

Ondertussen mis ik Curaçao ook maar de muggen niet. Er waren door zoveel mooie momenten zoals een mevrouw met een bootje die op open zee haar dolfijnen aan het uitlaten was in de vroege morgen.

Ze was ondertussen vast verbonden aan het Curacao Sea aquarium maar het zijn wel de momenten die de nachtmerrie even hebben doorbroken. Deze momenten gaan we ook weer in Nederland vinden en beleven maar we zijn nog steeds wel heel erg verdrietig. Dat is ook niet zo vreemd want het is ook maar net 4 weken geleden dat Marlies is overleden.

We zitten nu in de cyclus van heel veel boeken kaften, leenboeken van school die kapot zijn of heel goor, Magister, kennismakingsavond van school en dat het morgen bijna net zo warm gaat worden als op Curaçao 🙂 Ondertussen probeer ik al dagen een afspraak te maken bij de Rabobank voor een gesprek over de hypotheek maar dat schijnt bij de Rabobank in Delft wat ingewikkeld te zijn…. Elke keer als je belt zegt er een aardige mevrouw dat ze terug bellen alleen bellen ze nooit…. Nou ja één keer… we bellen u op uw mobiel en als je dan thuiskomt is er op de huistelefoon ingesproken….

Het menu van de dag was vandaag Thai van een Aziatische schone maar dan wel bezorgd via een brommertje. Witte rijst met Tempeh Cashew en Nua Kratiam Prik Thai Dam. Tot slot nog goed nieuws voor Hector. Hij wist 100% zeker dat hij zijn JBL bluetooth speaker op Schiphol was kwijtgeraakt bij de veiligheidscontrole maar uiteindelijk bleek die vandaag thuis toch in een rugtas te zitten. Fijn want die had hij samen met Marlies gekocht dus dat was nogal een emotioneel gedoe waar we zelfs afgelopen weekend nog de hulp van de Koninklijke Marechaussee bij hadden gevraagd. Oeps….

Gamma grafsteen met schelpen

Vandaag zijn we na twee weken weer op bezoek geweest bij Marlies. Bij aankomst was het wel even schrikken omdat alle roze pioenrozen en het Nieuwsuur boeket inmiddels verwelkt waren. Op het graf stond wel een vers bosje rozen wat afkomstig was van Astrid. Marieke had vorige week ook een bosje gebracht en dat is natuurlijk superlief! Op de achtergrond klonk muziek van de OWee en daarmee hangt ook samen de aankomst van duizenden nieuwe internationale studenten die aan de TU Delft gaan studeren. Dit waren altijd hoogtijdagen voor Marlies en het is te bizar voor woorden dat ze dit niet meer kan meemaken.

Naar design van Hector ziet het graf en nu wat toonbaarder uit. Rondom liggen schelpen en in het midden een hart van schelpen. We hebben samen ook nog een rondje gelopen op de begraafplaats om wat inspiratie op te doen voor de afwerking van het graf. Hector heeft daar zo zijn ideeën over en het tijdelijke hippie design vraagt naar meer. Hij had het ook over een Gamma graf 🙂

Vervolgens zijn we op bezoek geweest bij laserbeest.nl die het logo van Tugba gaat uitsnijden en op perspex gaat plakken. De vraag is of dat logo op een matte perspex rechthoek moet komen of dat het perspex in de vorm van een hart gemaakt moet worden. Ze gaan er mee aan de slag en Hector en ik hebben er een goed gevoel over. Ze maken daar echt prachtige dingen. Later deze week volgt het ontwerp en we zullen dat natuurlijk ook hier weer delen. Suggesties zijn welkom!!!

We hebben sinds onze thuiskomst uit Curaçao tot nu toe alle vrouwen met pannetjes met boerenkool weten te vermijden. We hebben vanavond roti gegeten. De meneer van de Roti Shop vroeg nietsvermoedend of Marlies het vandaag druk had gehad met alle internationale studenten die nu in Delft aankomen. Toen we vertelden wat haar was overkomen raakte hij in shock en kon niet meer werken. Vreselijk en dat gevoel delen we.

Grafsteen printen?

Nu we terug zijn van Curaçao moeten we de draad weer zien op te pakken en het belangrijkste wat nu moet gebeuren is het ontwerp van een grafsteen. Omdat Hector graag wilde dat Marlies begraven zou worden zodat hij haar nog eens zou kunnen opzoeken willen we ook een “grafsteen” die daar bij past en bij Marlies natuurlijk. Belgisch hardsteen hebben we thuis ook al op de vloer dus moeten we iets verder denken. Tugba had voor op Marlies haar kist het onderstaande logo ontworpen en dat zou natuurlijk ook niet misstaan als grafsteen. Het moet dus een kruising tussen een grafsteen en een gedenkplaat worden. Via laserbeest.nl hebben we een offerte aangevraagd…. benieuwd naar de mogelijkheden. Een grafsteen 3D printen is waarschijnlijk net iets te 2.0….

In tijden van nood leert men zijn vrienden kennen…..

Een dag voordat Marlies kenbaar maakte dat ze niet meer verder wilde leven stopte Trûlah, onze hond met eten. Het is de karma van een hond die we niet kunnen bevatten als mens maar toen Marlies dood was besloot Trûlah dat ze helemaal niet meer ging eten. Net als Marlies is Trûlah ons zeer dierbaar en je hart breekt als je ziet dat de dood ook je dieren raakt. Voor ons vertrek naar Curaçao ging Trûlah gelukkig weer eten anders waren Hector en ik niet weg gegaan. Toen we weg waren had Trûlah nog wat problemen met eten maar dankzij Eef en Hans van de Roedel was dat gelukkig snel opgelost omdat ze zich daar helemaal thuis voelt. Zie foto:

Toen we vandaag weer thuis kwamen uit Curaçao gingen Dolf (onze kat) en Trûlah uit protest samen in Marlies haar bed liggen. Dat Hector en ik weer terug waren is leuk maar slechts bijzaak want waar is Marlies? Dieren kan je niet resetten en blijven net zo lang wachten tot hun baas weer terug is . Denk aan de film met Richard Gere en akita Hachi  in de film a dogs story dan begrijp je ongeveer wat er bij ons thuis aan de hand is op dit moment.

Trûlah en Dolf liggen sinds het overlijden van Marlies samen in het bed van Marlies, je zou het kunnen duiden als dominantie als wie er nu de baas is, maar volgens mij is het gewoon intens Hachi verdriet en hetzelfde ongeloof als de film waar Hector en ik dagelijks mee te maken hebben. Marlies weg? Dood? Nee dat kan niet….. we blijven gewoon wachten tot ze weer thuis komt……