The day before easter

Het was vandaag stille zaterdag, de dag voor Pasen maar omdat Hugo bleef logeren is dat dit jaar niet helemaal gelukt. We zijn ook weer veel te laat naar bed gegaan. We hebben Trûlah nog met z’n drieën uitgelaten in de polder en dat was heel koud met volle maan een handje vuurwerk en een hond die spontaan ging zwemmen…
Toen we thuis kwamen hadden we eigenlijk best zin in frikandellen uit de oven, zeg maar de incourante delen van het dier met kruiden die je zo hard bakt dat je niet meer weet wat het is geweest. In Frankrijk noemen ze dat terrine de campagne maar de inhoud is vrijwel hetzelfde.

Nadat de heren hadden uitgeslapen en ontbijt hadden klaargemaakt kwam Ilona nog een artikel uit de NRC brengen. Het gaat over Eva Crutzen die op 10-jarige leeftijd ook haar moeder geeft verloren. Ze is nu 30 en deelt een stukje van het leven zonder haar moeder in de NRC. Veel gelijkenissen met Marlies, haar moeder wilde ook niet laten merken dat ze ziek was. Pas 5 jaar geleden is ze de dood van haar moeder gaan verwerken. Ze stelt zich ook kwetsbaar op en dat is iets wat Hector en Peter dan weer herkennen uit de openheid van ons blog. Het gekke is dat we zelf aardig wat mensen kennen die ook op jonge leeftijd hun moeder of vader zijn verloren. Als ze zelf wat meer open zouden zijn zouden ze een deel van hun leed uit hun jeugd ook met Hector kunnen delen en andersom. Als je verder in een verwerkingsproces zit kan je anderen daar ook mee helpen. Het valt Peter op dat mensen dat niet of nauwelijks doen. Best wel eng en je gaat daardoor ook denken dat vrijwel niemand zo’n verlies kan verwerken. Marlies heeft haar moeder ook op jonge leeftijd verloren en sprak daar nauwelijks over. Wel over herinneringen maar niet over het geestelijk leed wat zoiets bij een mens veroorzaakt. Ze wilde er niet over praten. Peter heeft altijd gedacht dat, dat kwam omdat hij zelf nog nooit zoets had meegemaakt maar weet nu dat, dat niet zo is. Wat hij wel weet is dat je open moet zijn en dat je alles op straat moet gooien. Als je dat niet doet vreet het je uiteindelijk geestelijk op.

Toen we in de Appie XXXL waren realiseerden we ons pas echt dat het morgen pasen is. Vorig jaar hadden we nog paastakken in huis, paaskipjes en dat soort dingen. We zijn eigenlijk meer bezig dat het morgen 1 april is dan dat het morgen Pasen is. We hebben er helemaal niet aan gedacht. We hebben afbakbroodjes, gourmetschotel, flesje bubbels etc, etc… Toen we naar huis reden realiseerden we ons dat we nog de helft waren vergeten zoals sausjes. We kunnen er alleen maar om lachen, dan maar geen saus…

We hadden ook een perfecte 1 april grap bedacht maar zijn een beetje bang dat er iemand uit de buurt een hartaanval van krijgt. Op YouTube staat namelijk dit geluid van de landelijke sirene. Als je dat geluid om 00:01 uur vol volume buiten laat horen via één van Hector zijn boxen dan heb je best een goede grap… We doen het toch maar niet…. better safe than sorry. Trûlah is er ook geen fan van. 
We zijn samen nog even Trûlah gaan uitlaten in de polder. Als we samen zijn is ze in opperste staat van geluk. Zeg maar als het overgebleven gedeelte van de roedel weer bij elkaar is en ze er hard omheen kan rennen.

Als er iemand op ons af komt gaat ze nog steeds heel hard blaffen maar dat is wel wat minder aan het worden. We hebben s’avonds nasi kuning gegeten en dat was heerlijk.

Het was een goede vrijdag

Omdat we gisteren nogal vol waren vanwege de plaatsing van het mozaïek waren we vergeten te melden dat Hector op school toch nog een kaarsje heeft aangestoken voor Marlies tijdens de paasviering. Hij kreeg zelfs een schouderklopje en hij hoefde net als alle andere kinderen verder niet toe te lichten waarom hij het kaarsje heeft aangestoken.

De beesten hadden vandaag een zeer goede vrijdag. Eerst samen chillen in de zon op de bank terwijl wij aan het shoppen waren.

Zo hebben ze 2 uur in de zon gelegen. Meestal gaat het goed totdat de bel gaat of als er een andere kat op de muur van de schutting gaat zitten. Dan ontploft Trûlah.

In de middag ging Dofje surfen in de hottub. Best wel eng dus we moeten gauw aan een deksel voor op de hottub. We zijn ook nog steeds aan het uitzoeken hoe we de hottub het beste kunnen verwarmen. Composthoop met waterslangen erdoor, camping geiser op een gasfles, zonnecollector met buizen, zwarte matten waardoor het water loopt via een pomp etc, etc. Houtgestookt is geen optie meer nu GroenLinks de grootste partij geworden is in Delft bij de gemeenteraadsverkiezingen. Grootste dilemma is om gaten te boren in de huttub. Hij is gemaakt van polyethyleen en we willen niet dat hij gaat uitscheuren. Ingewikkeld dus en voordat je het weet is het weer warm buiten.
Op de foto de “mannen van Trûlah” van links naar rechts Muis, Charley en Pim. Willem wilde vandaag niet op de foto.
Vandaag hebben we ook twee oude gebruikte industriële GISPEN TH Delft stoelen gekocht. Tijdloos design uit de jaren 50 van Willem Hendrik Gispen. De zitting en rug zijn van pagholz met een donkergrijs, gehamerd en gecoat metalen frame. De stoelen zijn +/- 68 jaar oud en zitten nog steeds heerlijk.

Hector is vandaag met Demi, Jersey en Hugo gaan shoppen in Den Haag. Het was de bedoeling dat hij kleding ging kopen maar hij kwam uiteindelijk met een zwembroek en een paar Calvin Klein onderbroeken thuis. Ze konden in ieder geval makkelijk de tasjes van de dames dragen…

Bij shoppen hoort eten en Hector is dit jaar voor het eerst bij de Mc Donalds geweest. We letten altijd goed op onze calorieën maar op dit soort dagen mag het. Trouwens Peter heeft deze week ook een Happy Meal gegeten dus we staan weer quitte.

Staatsbosbeheer heeft delen van de polder afgezet met behulp van een weidevolgelbroedgebied bordje. Het lijkt erop dat de natuur zich steeds meer aan het herstellen is sinds de aanleg van de A4.

Jersey en Demi zijn s’avonds nog langs geweest bij ons en Hugo en Wesley waren er ook. Peter was ditmaal niet verbannen naar zijn kamer maar ze zijn met z’n allen op Hector zijn kamer gaan keten. De heren hebben de dames nog in de stromende regen naar huis gefietst en zijn daarna nog even een paar uurtjes gaan gamen.

Het mozaïek is bij Marlies

De dag begon vanmorgen om 05:00 uur omdat Trûlah buiten had gehoord dat Dolfje ruzie had en dus moest het halve huis wakker worden om Dolf te redden. Hector sliep er gelukkig doorheen, hopelijk de rest van de buurt ook…

We moesten samen vroeg op want vandaag is het mozaïek geplaatst op het graf van Marlies. Onderweg kwamen we het plaatsingsteam van Schols en ’t Hart al tegen met rechts achter op de vrachtwagen het mozaïek.

Op de begraafplaats moesten we het tijdelijke monument op het graf nog snel samen uitgraven. Graven op een begraafplaats is en blijft echt vreselijk. Het monument wat we bij Laserbeest hebben laten maken gaan we nu thuis in de tuin zetten als gedenkplek voor Marlies.

Het was doodeng om te zien hoe het mozaïek op beton van de vrachtwagen op een tractor getakeld moest worden. Aan de zijkanten van het mozaïek konden geen kettingen of spanbanden worden bevestigd omdat het mozaïek anders zou kunnen beschadigen. Het was ook indrukwekkend om te zien hoe het mozaïek op de tractor langs de aula van de begraafplaats ging als je terugdenkt aan dit moment.

We hadden de drone meegenomen om de plaatsing ook vanuit de lucht in beeld te kunnen brengen. Hector was alvast vooruit gelopen om de plaats van het graf aan te wijzen.

De plaatsing van het mozaïek lijkt simpel maar is precisiewerk. Een stuurfoutje en we kunnen weer opnieuw steentjes gaan knippen….

Hier kan je goed zien dat het plaatsen nog best ingewikkeld was en dat de spanbanden via balken aan de bovenkant van het beton langs het mozaïek lopen.

Het zakken en het plaatsen van het mozaik liep voorspoedig. Het gewicht van het geheel is toch gauw al zo’n 600 kilo. Op de bovenstaande foto (gemaakt door Hector) is ook goed te zien dat het fundament van beton schuin afloopt. Dit hebben we gedaan voor een goede afwatering en zodat het mozaïek nog beter te zien is.

Na het plaatsen van het mozaïek hebben we elkaar moed ingesproken en dat we het zo goed hebben gedaan. Doel was om geen kil stuk steen te plaatsen maar iets wat echt bij Marlies past. Dat is wat ons betreft best goed gelukt. Dat hebben we niet alleen gedaan maar met hulp van vrienden, familie en Nan.

We hebben nog een primeur, de allereerste bezoekers van het graf zijn Tugba en Marco 🙂 We gaan het mozaïek volgende week officieel onthullen met collega’s van Marlies, vrienden, familie en Nan. Zeg maar een grave warming party met een glaasje cava. Meer daarover na de paasdagen…

Het gaat beter op school en dat komt natuurlijk ook door de hulp van Sanne van Hulpstudent.nl

Peter ging vanmorgen nog even langs bij de tandarts om Hector in te schrijven. Zijn vorige tandarts zat aan de andere kant van Delft en deze is om de hoek dus dat is handiger. Hector had vorige week zelf al afspraken gemaakt bij de mondhygiëniste en de tandarts. De mevrouw achter de balie van het het afsprakenbureau zei dat ze Hector vorige week had gezien toen hij de afspraken maakte. Ze liet weten dat het bijzonder is dat Hector op zijn leeftijd al zo zelfstandig is. Peter heeft de oorzaak van de zelfstandigheid maar even niet verteld op zijn en haar nuchtere maag. Maar het is zeker waar dat het bijzonder is wat Hector op zijn leeftijd nu allemaal al doet en kan. Dat valt overigens ook op als hij met leeftijdsgenootjes omgaat.

Hector had tot 14:00 uur school en moest toen naar de mondhygiënist. Hij had goed gepoetst maar omdat hij een beugel heeft moet hij gaan stokeren. Hector mag morgen op de paasviering op zijn school ook een kaasje aansteken voor Marlies en dat is fijn.
Peter liep rond die tijd met Trûlah in de stromende regen door de polder. In de middag had Hector bijles van Sanne. Ze kwam door de regen en het fietsen drijfnat binnen en Hector maakt dan meteen een warm kopje thee voor haar. Ze hebben samen lekker gewerkt en ook veel vooruit kunnen werken.

De hulp van Sanne is zichtbaar in de cijfers van Hector en dat is positief. Ook vandaag kreeg hij weer een voldoende terug voor een ingewikkelde repetitie die hij onlangs heeft gemaakt en geleerd met Sanne. Dat is dus zeer positief en fijn! Peter denkt erover om de hulp van Sanne nog wat te gaan opvoeren. Afgezien van Frans en godsdienst gaat het over de hele lijn steeds beter. Fingers crossed….

Marieke stuurde via WhatsApp nog even de bevestiging uit de krant dat je afvalt van Bobby’s gin, altijd fijn om nog een keer bevestigd te krijgen en je kan gewoon (koolhydraten) blijven eten 😉 Peter is het bewijs… 10 kilo weg door 1 glaasje Bobby’s gemixed met een flesje San Pellegrino tonic per dag. Wel allemaal nieuwe broeken kopen, dat is wel een minpuntje.

Peter zat vandaag in Den Haag en was iets na 22:30 uur weer thuis. Fijn want dan zien we elkaar nog even. De server problemen bij onze webhost zijn verholpen en daarmee ook de bereikbaarheid van onze website(s). Morgen weer een spannende dag want dan gaan we het mozaïek plaatsen op het graf van Marlies.

Hallo daar zijn we weer… er kwam rook uit de server van onze provider

Onze websites wezullendoorgaan.nl en pingpongballnen.com waren gisteren, vannacht maar ook vandaag uren offline omdat onze webhost One.com iets had verkloot. Daardoor konden we ook even geen update plaatsen. Alles begint langzaam aan weer te werken. Hopelijk is het probleem nu verholpen.

Hector kwam vanmiddag een beetje prikkelbaar uit school en al gauw bleek wat de oorzaak was. Een paasviering op zijn school aanstaande donderdag. Per klas mogen er 5 kinderen tijdens die viering een kaarsje aansteken voor iemand die er niet meer is of dierbaar is. Voor of na het aansteken moeten ze dat mondeling toelichten tijdens een bijeenkomst waar de hele school bij aanwezig is.

In eerste instantie had Hector nee gezegd en dat zat hem blijkbaar dwars. Peter zei tegen Hector dat het misschien toch wel beter is om een kaarsje aan te steken voor Marlies. Een zin als “ik steek dit kaarsje aan omdat ik vorig jaar mijn moeder heb verloren” misstaat vast niet op een paasviering. Hector heeft zijn mentor laten weten dat hij toch graag een kaarsje wil aansteken aanstaande donderdag.

Daarna is Hector huiswerk gaan maken en heeft hij zijn MacBook met geluid aangesloten op zijn TV. Dat is Peter nog nooit gelukt… Peter moest s’avonds werken in Den Haag en Hector was dus home alone met Trûlah. Toen Peter in Den Haag kwam hingen er rondom het Binnenhof allemaal sjaals.
De sjaals zijn een actie van stichting het Vergeten Kind. Ze willen kwetsbare kinderen een hart onder de riem steken. Goede actie alleen een beetje te laat gezien het jaargetijde om nu sjaals te gaan uitdelen.

De teksten zijn wel pakkend en slaan ook best wel op Hector. Peter moest in ieder geval meteen aan hem denken bij het lezen van alle teksten op de sjaals: geloof in jezelf, je bent sterker dan je denkt, je verdient een knuffel, wat ben je dapper, je mag er zijn en kom op hou vol.

We hebben Messenger nog wel uitgebreid contact gehad met elkaar en het ging voor de rest goed met Hector en de beesten. Het is altijd moeilijk om als een van ons het even wat moeilijker heeft om uit elkaar te gaan.

Jan Paul van Schols & ’t Hart  belde vanmorgen om te laten weten dat het mozaïek donderdagmorgen geplaatst gaat worden op het graf van Marlies. Het is fijn dat het deze week al kan. Nan liet nog weten dat ze verschillende grijze markers heeft gekocht om te experimenteren op de witte “post-it notes” tegeltjes in het mozaïek. Uiteindelijk geven stiften met wateroplosbare inkt de minste problemen.

Hector naar school en zijn kamer opruimen en Peter had poetsdag

Het was vandaag een maandag waarop de hut weer grondig gepoetst moest worden, Hector naar school moest en de beesten begonnen te klieren dat ze naar buiten wilden omdat ze een hekel hebben aan het geluid van de stofzuiger en de geur van groene zeep.

Voor het poetsen is Trûlah nog een uurtje in de polder geweest en toen bleek al gauw dat het een prachtige dag zou gaan worden.

Dit zijn ook van die dagen dat je het liefst de hele dag buiten gaat spelen maar er moest helaas gewerkt worden. 3 verdiepingen met heel veel stof en zooi… Trûlah ligt dan onderwijl de hele buurt te bewaken en onze hut vanaf de tuintafel. Je kan de tuindeur gewoon open laten als ze thuis is, dat is wel handig als je boven aan het poetsen bent.

Trûlah is altijd blij als de benedenverdieping gedaan is want dan kan ze stoned van geluk op schone en frisse kleedjes gaan slapen. Peter moest nog bijna werken omdat er een EU-debat was in de kamer waar niemand rekening mee had gehouden. Gelukkig kon een andere collega nog inspringen. Fysiek kan dat er op zo’n uitputtende poetsdag met gebroken nachten even niet bij.

Toen Hector thuis kwam was de hut zo goed als schoon. Hector heeft zijn kamer nog opgeruimd en dat is ook fijn. We gaan nog een keer samen al zijn prille jeugdspullen uitzoeken zodat hij meer een tienerkamer krijgt. Nieuw hip vloertje erin, dat soort dingen.

Als je van 09:30 uur tot 16:30 uur hebt schoongemaakt heb je eigenlijk geen zin meer om de hond uit te laten. Toch is dat bij Trûlah nooit een verplichting en nooit erg. Peter is aan het einde van de middag nog even een uurtje met haar de polder ingegaan en het was nog steeds heerlijk. Omdat het bijna pasen is hebben we lamsshoarma gegeten en dat was best lekker. Ook een goed leermomentje als je het gaat afgieten, het vet zat meteen vastgekoekt en stolde aan de glimmende schone gootsteen. Ook schokkend om te zien als je dat niet zou doen, dan eet je dat allemaal op. Brrrr. Gelukkig eten we altijd vlees met mate en nooit te vet. De gootsteen hoefde uiteindelijk niet gedotterd te worden.

Via e-mail ook nog contact met Nan over het mozaïek en dan vooral of er een coating nodig is in het deel waar mensen een bericht kunnen achterlaten. Als ze iets uitschieten kunnen ze vlekken maken op het grijze voegsel. Wij denken dat, dat wel mee zal vallen en coating over de voegen gaat maar een paar jaar mee dus we gaan het niet coaten. Het voegsel is sterk genoeg en als er een keer iemand uitschiet dan hebben we pech. Het geeft vermoedelijk ook wel een levendig effect als het onverhoopt een keer mis gaat.

Hector in de polder en Peter in Hotel New York….

Stiekem s’nachts rondrijden met de GoPed blijft leuk en het is ook gezellig als je vader dan tegelijkertijd in de buurt de hond aan het uitlaten is. Door het late naar bed gaan heeft Hector gelukkig weinig meegekregen van de wisseling van winter naar zomertijd.

Peter was vandaag bijtijds op want er moest ontbijt gehaald worden en met Trûlah uit. Daarna konden Trûlah en Dolf samen in de achtertuin in de zon chillen. Nadeel is dan weer wel als er iemand achter ons huis langsloopt dat Trûlah de hele buurt wakker blaft. We denken er over om een schutting te gaan plaatsen tegen het geblaf van haar. Het ontbijt is uiteindelijk een late lunch geworden maar het was fijn dat we elkaar nog even hebben gezien aan het begin van de middag omdat Peter vandaag een uitje had.

Dat uitje was met vrijwel alle Hilversumse regie collega’s in Rotterdam en het was leuk. We gingen varen in een zeewaardige stadsbus met bijbehorend Rotterdams commentaar.

Het was indrukwekkend om vlak langs het gigantische stoomschip Rotterdam te varen. Het voormalig vlaggenschip van de Holland-Amerika Lijn.

Hector had toen al lang huiswerk gemaakt en is met Trûlah de polder ingegaan. Ze vermaken zich daar altijd prima en Hector liet weten dat hij nog veel bekenden uit de buurt was tegengekomen maar ook veel mensen die hij nog nooit had gezien.

Trûlah had nog leuk gespeeld met honden die ze goed kent. Hector is met haar uitgeweest inclusief Go-Ped dus ze heeft lekker kunnen rennen. Omdat Hector alleen thuis was mocht hij zelf bepalen wat hij zou eten vandaag. Turkse pizza is het geworden.

In de avond hebben we gegeten in Hotel New York. Het voormalige directiegebouw van de Holland-Amerika Lijn. Marlies en Peter hebben daar ooit nog eens samen geslapen in het hotel dankzij Georgina. Een collega regisseur van de radio had ongeveer een jaar geleden een management cursus gehad en daar had ze toevallig ook Marlies ontmoet als mede cursist. Afgelopen zomer wist ze pas de link met Peter te leggen toen ze hoorde dat Marlies was overleden. Het geeft weer aan hoe klein de wereld is. Ze wist te melden dat er op die cursus ook een beetje irritante cursist was van een ander bedrijf. Niemand wist wat ie daar mee aanmoest en blijkbaar was Marlies de enige die twee woorden nodig had om het op te lossen. Ze had Marlies als een bijzonder prettig en bijzonder persoon ervaren en dat wilde ze graag delen. Dat waarderen we zeer zulke anekdotes.

In Hotel New York kan je nog steeds erg lekker eten. Sashini zalm vooraf en beef Teriyaki als hoofdgerecht. Als we niet bij elkaar zijn dan delen we de vangst van de dag met elkaar via Messenger. Een foto van de karamel ijstaart durfde Peter niet aan Hector te sturen…

Het was goed en leuk om bij te praten met collega’s uit Hillywood op zo’n mooie historische plek. Peter gaat Hector ook een keer meenemen om een nachtje in Hotel New York te slapen met uitzicht op de Maas. Peter mist hector op zo’n dag als vandaag wel en andersom is dat ook hoorde Peter van Hector toen hij thuis kwam. Gelukkig konden we elkaar nog even zien voordat Hector ging slapen.

We krijgen veel positieve reacties IRL maar ook via FaceBook over het mozaïek en dat is fijn om te horen en te lezen. In de mail ook nog een reactie van Nan die laat weten dat het mozaïek op de plekken waar letters zijn iets anders zal overkomen dan het geheel. Ze heeft op die plekken bewust gekozen voor een andere vorm van het mozaïek om het golvende effect van het mozaïek niet te verstoren.

Nan gaat ook nog een coating aanbrengen op het voegsel en het mozaïek  waar mensen een boodschap kunnen achterlaten op de witte tegeltjes. Dit om te voorkomen dat het inkt van de permanent markers in het voegsel trekt.

Zaterdag dus chillen en uitrusten

Het is eindelijk gelukt! We hebben allemaal uitgeslapen. Op zich niet zo gek na zo’n drukke week met korte nachten. Peter was vannacht ook weer eens beneden achter zijn iMac in slaap gevallen, om 3 uur was hij tot diep in het bot versteend van de kou omdat de vloerverwarming dood is en het allerergste is dat Trûlah dan ook nog uit moet. Gelukkig sliep iedereen toen er een klappertandende zombie met hond door de buurt liep in de nacht. Hector moest vlak voor het einde van de ochtend uit zijn bed gekieperd worden want we gingen in het centrum lunchen met Tugba. Dat was erg gezellig. We hebben over Marlies, over haar en over ons gepraat en dat was helemaal ok.

Na de lunch hebben we boodschappen gedaan. Nasi Kuning als avondeten en ontworm pillen voor Dolf. De tijd die we shoppen is altijd redelijk kort want we zijn allebei veel beter in online shoppen. Hector ging in de middag chillen en Peter heeft nog een uurtje bijgeslapen. Aan het eind van de middag zijn we voor de tweede keer vandaag de polder ingegaan en dat was lekker. Trûlah kan dan lekker naast de Go-Ped rennen en Hector lekker uitwaaien.

Boven Delft was het redelijk helder maar in de verte boven de kust zat veel bewolking. Je merkt wel dat de zomer in aantocht is. Als de zon een beetje doorkomt is het meteen ook lekker warm.

Na het avondeten moesten we nog wat sleutelen aan de Go-Ped omdat er een probleem was met de kettingaandrijving. Dat is weer verholpen en we hebben ook nog even blauwe verlichting aangebracht voor de nachtelijke ritten.

Emotionele laatste mozaïek dag

Hector moest vandaag nog even naar school en Peter Trûlah uitlaten. Tussen de middag hebben we thuis snel even samen een boterham gegeten en daarna zijn we gauw naar  Schols & ’t Hart gegaan om het mozaïek te voltooien met Nan van Smashing Tiles Mozaïek. Nan had zelfs voor iedereen Pain au chocolade meegenomen van boulangerie Michel. Superlief!
Daarna moest er weer hard gewerkt worden want we hadden in principe tot 17:00 uur de tijd vandaag om het mozaïek te voltooien. Hector mocht het voegmiddel mengen en daarna konden we beginnen met het aanbrengen.

Tijdens het voegen raakte er hier en daar nog wel eens een steentje los maar dat was vrijwel meteen te herstellen met 1 secondelijm. Uiteindelijk maakt het voegmiddel 1 geheel van alle steentjes en het zorgt het er ook voor dat het een samenhangend geheel is wat goed en stevig met elkaar verbonden is.

Na het voegen moet je sponsen zodat alle voegen goed zijn gevuld. Om de grijze waas te verwijderen moet je het daarna voorzichtig afnemen met een lap. Ook tijdens dat proces gaat er nog wel eens steentje los zitten. Voegsel eruit pulken, steentje opnieuw lijmen en weer opnieuw voegen. Zo simpel is het.

Hector heeft hard gewerkt en met een houten stokje nog heel veel minuscule vlekjes van het glasmozaïek verwijderd. Het voegsel is op de foto’s in sommige delen nog wat donker maar zal dit weekend allemaal lichtgrijs opdrogen.

Ook vandaag weer veel gastvrijheid bij Schols & ’t Hart en mooie verhalen over de geschiednis van de steenhouwerij. Soms zelf zo mooi dat we ze hier niet kunnen opschrijven. Niet omdat ze erg zijn maar meer omdat het persoonlijke verhalen zijn uit hun rijke historie en die van Delft.

Iets over vijven waren we klaar met het voegen en schoonmaken van het mozaïek. We waren er allemaal even stil van. Zo mooi is het geworden. Daarbij vooral alle lof naar Nan voor de uitvoering, Hector en Tugba voor het ontwerp, Willem voor alle technische hulp en iedereen die vorige week zondag heeft meegeholpen met het maken van de bloemen en het vullen van het hart.

Het is daarmee nog persoonlijk geworden en er zit nu zoveel liefde in dat het echt een bijzonder mozaïek kunstwerk is geworden. Opvallend ook dat Nitant op het laatste moment nog het TU Delft logo in de rechtertulp van het onderste gedeelte heeft verwerkt.

Het onderste gedeelte is een verwijzing naar het TU Delft leven van Marlies. De grote witte tegeltjes zijn gemaakt om er met een permanent marker een boodschap op te schrijven. Net zoals we dat bij de uitvaart op de kist van Marlies hebben gedaan. Door weersinvloeden verdwijnen deze teksten weer zodat andere bezoekers ook weer een persoonlijk boodschap kunnen achterlaten. De tulpen en de origami vogel verwijzen naar de internationale afdeling waar Marlies werkte. Marlies was de drijvende kracht van het Delftulip netwerk voor internationale studenten vandaar de tulpen in de onderste sectie.

Wij zijn heel blij dat we uiteindelijk gekozen hebben om een mozaïek voor Marlies te maken. We zijn ook heel blij dat we Nan hebben gevonden die na het drinken van een kop koffie het wel zag zitten met ons. Normaal doet Nan eigenlijk alleen maar hele grote urban street projecten en het is natuurlijk best wel eng om aan iets te werken wat zo persoonlijk is. Het eindresultaat is fantastisch. Daarom een speciaal woord van dank aan Nan!

Het mozaïek dient nu al tot inspiratie voor andere projecten en de reacties die we hebben ontvangen zijn allemaal positief. Soms horen we ook helemaal niets van kennissen en die vallen dan in de categorie mensen die zelf kiezen voor een grijze natuursteen met een standaard lettertype. Marlies paste niet in die categorie en wij ook niet 🙂

Toen we iets over vijven klaar waren zijn we nog even naar Tugba gegaan om smoothies te brengen en te laten weten dat het mozaïek prachtig is geworden. Daarna moesten we weer gauw naar huis want Trûlah zat al weer 5 uur alleen en Hector moest naar de verjaardag van Oscar. Ze gingen met elkaar gourmetten en het was heel leuk.

Het mozaïek is nu echt bijna helemaal af en lekker Indiaas eten

Als je om 04:00 uur gaat slapen vanwege verkiezingen en je wekker om 07:00 uur weer afgaat dan is dat best vroeg. Op de agenda voor de eerste twee uur stond vandaag Trûlah uitlaten voordat ze naar de Roedel ging, bijkletsen met Hector en transport regelen voor het mozaïek van het Smashing Tiles Mozaïek atelier van Nan naar Schols & ’t Hart in Delft. Transport hadden we snel gevonden via stadslogistiek Delft die het mozaïek al voor 10:30 uur had afgeleverd bij de steenhouwers in het centrum van Delft. Peter moest nog behoorlijk hard fietsen om op tijd in het atelier van Nan te zijn om te helpen met inladen. Hector had er ook graag bij willen zijn maar Peter wil liever niet dat hij een hele schooldag mist. Het is wel mooi dat iedereen op zo’n dag als dit ook echt naar hem vraagt en Tugba als de ontwerpers van het mozaïek. Nan en Peter vonden het een eer om er vandaag alleen aan te mogen werken zonder supervisie van onze chefs 🙂

Nan had het mozaïek in drie delen geknipt. Dat kan makkelijk omdat de steentjes op matten van glasfiber geplakt zijn die het geheel goed bij elkaar houden. Daarbij zijn 3 lossen delen ook eenvoudiger te plakken dan één deel van 180 x 80 cm. De basis van beton was nat geworden dus dat moest voor aanvang nog even droog gemaakt worden met een gasbrander.

Toen het vocht was verdwenen ontdekten we een grote barst in het gewapend beton. Dat was even schrikken omdat die ook echt door en door was. Op zich is gewapend beton natuurlijk supersterk maar zo’n barst maakt je best onzeker. De gespecialiseerde steenhouwers van Schols & ’t Hart besloten na een rondje bellen om het op te lossen door er een schuin aflopend fundament aan vast te plakken. Zo blijft de betonplaat als één geheel aan de grondplaat vastzitten en doordat er aan de bovenkant mozaïek op komt zie je er niets meer van. Aan de zijkant vermoedelijk wel maar dat zien we dan wel weer. Het voornaamste was dat we konden beginnen.

Voor een goede hechting moest het beton eerst worden ingesmeerd met primer. Het drogen duurde niet zo lang en een blower hielp een beetje mee. Het is zeer gastvrij van Schols & ’t Hart dat we hun steenhouwerij mogen gebruiken om het mozaïek te voltooien. Ze zijn daarnaast ook nog eens zeer behulpzaam, vriendelijk en zeer aardig.

Na het intrekken van de primer moesten we het mozaïek precies op het beton positioneren. Dat was best een ingewikkelde en tijdrovende klus. Gelukkig merkte Ed van Schols & ’t Hart nog op tijd op dat het mozaïek verkeerd om lag. Nan en Peter waren nog niet gewend aan het iets schuin aflopende fundament wat er nu ineens onder zit.

De steenhouwerij van Schols & ’t Hart is van derde generatie steenhouwers en dat is echt een bijzondere plek om te mogen werken. Ze restaureren ook delen van monumenten en omdat het bijna weer mei is ook oorlogsmonumenten. Mooie verhalen op een historische plek die echt niet onder doet voor een urbex locatie. Nan en Peter voelden ons er echt thuis vandaag.

Nan heeft superlijm voor het mozaïek. Als je daarmee voor de grap een tegeltje op een muur zou plakken en het daarna weer willen verwijderen dan kan dat alleen door een stuk van de muur mee te trekken. Qua sterkte zit het dus wel goed. We moesten vanmiddag nog 3 randen rondom het mozaïek afmaken en de stukjes die los zijn gekomen weer vastplakken. Ook dat was secuur en tijdrovend werk. Daarbij sta je ook de halve dag gebogen over een mozaïek, dat is best intensief werken. Nan had dinsdag en woensdag ook al hard gewerkt aan het mozaïek dus we hebben bewondering voor haar werklust.

Omdat het ontwerp van Hector en Tugba is stuurde Peter aan het eind van de middag deze bovenstaande foto door aan Tugba. Dit was haar WhatsApp reactie:
Tugba: Jaaaaaaa, Heel mooi!!!, Woowww

Volgens mij is iedereen blij met het resultaat en dat mag best want ook vandaag hebben we weer keihard gewerkt. Morgen gaan we voegen. Dat is ook de laatste fase van de voltooing van het mozaïek. Een spannende dag, net als vandaag. Als alles meezit kan het mozaïek volgende week al geplaatst worden op het graf van Marlies.

Peter had samen met Hector beloofd om te koken voor Astrid, Roderick en Maurits. Dat kunnen wij tegenwoordig best goed, zonder gasfornuis en slechts met een iPhone. We hebben Indiaas eten meegenomen van Little Nepal en dat was heerlijk. We hebben getoast met bubbels op Marlies en het leven en het was gezellig. Beter kan je dag niet eindigen.