Rouwverwerking is voor de meeste mensen een no-go-area

Het verwerken van rouw is best ingewikkeld. Je hebt er soms helemaal geen last van maar er zijn ook momenten dat het je grijpt en niet meer loslaat. Peter heeft daar s’nachts veel last van en op de momenten dat hij tijd heeft om na te denken. Voor Hector is het verwerken van rouw nog veel ingewikkelder. Peter schreef eerder al eens dat het voor hem een dubbele last is. Veel kennissen zeggen dat je dat zo niet mag zien maar feit blijft dat Hector niet alleen Marlies verloren heeft maar ook zijn moeder.

Omdat Hector 13 is komt er eigenlijk nog een derde last bij: de puberteit! Dat Hector de afgelopen 7 maanden in recordtempo van kind volwassen is geworden valt veel mensen ook op. Doordat hij de lengte van zijn moeder heeft geërfd valt het in eerste instantie niet zo op maar Hector is echt pas 13. De puberteit brengt bij Hector geen ruzie met zijn vader met zich mee want we hebben een zeer goede band samen. Hector raakt soms wel wat sneller geïrriteerd maar dat hoort bij zijn leeftijd. De puberteit brengt wel de baard in zijn keel en de eerste jeugdpuisjes verschijnen ook al. Naast de puberteit draagt Hector ook de last met zich mee dat hij zijn moeder heeft verloren. Hij kan haar vragen stellen in the cloud maar er zal nooit meer een antwoord komen. We hebben samen afgesproken dat als we het moeilijk hebben daarover praten maar doen pubers dat wel?

Ingewikkelde vraagstukken waar je als vader soms ook wakker van ligt. Hector staat ingeschreven voor deelname aan een praatgroep voor jongeren die ook een dierbare verloren hebben. Hij kan deelnemen aan de praatgroep als er voldoende deelnemers zijn. Tot die tijd zou het fijn zijn als lotgenoten die Hector kennen hem eens een berichtje sturen of bellen. Het is goed om over verlies te praten en er is niks engs aan. Praten over de dood van Marlies is nog steeds een no-go-area voor veel mensen. Voor ons is dat niet zo omdat het verlies van Marlies een groot deel van ons leven is wat altijd bij ons zal blijven. Een gebeurtenis die ons leven voor altijd zal beïnvloeden. Daarom is het goed om met ons daarover te praten.

En dan niet een verhaal met als eerste zin IK mis Marlies zo vreselijk maar doe het vragenderwijs. Dat iedereen die Marlies heeft gekend haar mist snappen we echt wel. Het is prima om het verlies van Marlies op jezelf te betrekken maar begin de discussie vragenderwijs dat is echt beter voor een goed verhaal waar iedereen wat aan heeft.

Veel mensen denken ook dat je op een gegeven moment klaar bent met rouw en dat je vanaf dat moment weer te benaderen bent. Dat is echt een misvatting want inmiddels kunnen we wel stellen dat je nooit klaar bent met rouw. Net zoals je geen afscheid neemt van iemand die is overleden, dat is een belediging.

Het verlies van Marlies voelt ruim 7 maanden na haar overlijden nog steeds alsof we zijn neergestort met een vliegtuig. Langzaam kruipen we uit de brokstukken en proberen we ons leven weer op te pakken. Naast het ongeloof hebben we samen ook een hoop lol, dat is belangrijk voor de verwerking en daarom hebben we samen ook een goede band. Die hadden we ook al toen Marlies er nog was en die band is eigenlijk alleen maar sterker geworden. We begrijpen heel goed dat het is wat het is en daar moeten we het mee doen.

Volgens ex NOS-collega Tim Overdiek denken veel mannen na verlies “ik fix het wel weer”. Wij vallen niet in die categorie want er valt niets meer te fixen. Inmiddels berijpen we ook dat er veel rouwdeskundigen in ons land zijn die je kunnen helpen maar zelfhulp door veel te praten, te lezen en na te denken is ook goed blijkt na 7 maanden ervaring als rouwdeskundigen…. Het klinkt misschien raar maar als je, je beseft dat er echt niets meer aan te doen was dan valt de verwerking ook beter op zijn plaats. Marlies had minstens 80 moeten worden maar dat is niet zo.

Je kan ook denken aan de dingen die wel wel samen hebben kunnen doen in plaats van treuren dat haar die extra 30 jaar niet meer gegund waren. Peter heeft de afgelopen tijd ook een reconstructie van de laatste jaren van Marlies proberen te maken aan de hand van foto’s en notities. Technisch gezien was ze in 2010 opgebrand maar probeerde ze zo goed als dat nog kon door te leven. Haar kapper wist dat het slecht met haar ging en vermoedelijk ook de huisarts. Maar die is begin dit jaar ineens met pensioen gegaan…. Hector en ik wisten alleen dat ze altijd moe was en vaak hoofdpijn had.

Hector en ik delen via ons blog alles, over ons maar ook over Marlies. Dat is niet om het van ons af te schrijven maar meer om een online document te hebben voor later. Peter heeft nog steeds verzoeken om er een boek over te schrijven maar dat gaan we niet doen. Het is prima als mensen die we zelf niet kennen dit blog lezen en het kunnen gebruiken voor hun eigen rouwverwerking. Er zijn vast veel dingen herkenbaar die je op jezelf kan betrekken. 
Volgens onderzoek onder supervisie van Prof dr. Margaret Stroebe, bijzonder hoogleraar Verliesverwerking blijkt dat het schrijven bij rouw positieve effecten met zich meebrengt. Door het schrijven over rouw heb je minder last van gevoelens van emotionele eenzaamheid en vergroot het de kans op positieve emoties. Peter kan dat bevestigen. Door het schrijven ga je minder piekeren over het verlies. Gevoelens van rouw en depressie worden overigens niet door het schrijven beïnvloed.

Tot we weer over gaan tot de orde van de dag…. Peter krijgt vaak ook de vraag waarom Trûlah zo vaak op ons blog voorkomt. Ze was de soulmate van Marlies en is de meneer Nielson van Hector. Dat de emotionele oerbeleving van Trûlah zeer intens is wisten we al omdat ze een dag voordat Marlies zei dat ze niet meer wilde leven stopte met eten. Honden kunnen emoties van mensen zoals verdriet extreem goed waarnemen.

De dood van Marlies heeft bij Trûlah ook intens verdriet veroorzaakt. 3 maanden na de begrafenis toen we langs de begraafplaats liepen rukte ze zich los om naar Marlies te kunnen. Gelukkig zat het hek op slot… Peter moet nog steeds huilen als hij deze foto ziet. Als we thuis de naam Marlies uitspreken raakt het haar nog steeds op haar ziel, zo diep zit de liefde van een hond. We spreken thuis inmiddels over M.

Peter las onlangs het verhaal op Twitter over de hond Capitán. Hij zat 10 jaar naast het graf van zijn baasje en is eind vorige maand zelf ook overleden:

¡Adiós guerrero! muere #Capitán el perrito que cuidó la tumba de su dueño por más de 10 años ?


De hond op het bovenstaande graf heeft zes maanden op het graf van zijn baas gelegen waarna hij is overleden. Het zijn verhalen over de loyaliteit van honden die je vooral kent van de film met Richard Gere en akita Hachi uit de film a dogs story en intens verdriet oproepen.

Het doet je ook beseffen hoe intens veel een hond van zijn baas kan houden. Bijna eng gewoon en als je dat als baas beseft ga je ook ineens heel anders met je hond om. Trûlah was al ons tweede kind na Hector maar je kan rustig stellen dat ze nu de vrouw des huizes is…. Trûlah is onze Hachi of Capitán.

Ze heeft op enig moment besloten dat ze bij ons wilde blijven maar het scheelde niet veel of was nu ook bij Marlies. Dat is waarom ze een bijzondere plek in ons hart heeft en waarom we boos worden als iemand iets naars tegen haar zegt. Trûlah is na de dood van Marlies extreem beschermend geworden. Ze blaft snel en dat veroorzaakt vaak stress bij mensen. Die reageren daar soms op met vreselijke woorden die ze echt niet verdient.

Het was vandaag een echte eerste maandag na een vakantie, een koude week met Siberische temperaturen. Twee dagen geleden was het s’nachts nog -17 en vandaag scheen de zon en was het 12 graden. Hector had vanmorgen een jumpstart want hij had zich verslapen. Daarna moest hij vandaag ook zijn iPhone weer inleveren op school en dus was er radiostilte. Na school is Hector naar Ilona, Luc, Madelief en Job gegaan en heeft daar Roti gegeten. Omdat Hector zijn iPhone tot en met woensdag op school ligt was het ook lastig om te communiceren. De truc op school is dat je moet gaan huilen als ze, je smartphone afpakken. Dan krijg je hem terug…. Hector huilt alleen om Marlies en dus is er even geen communicatie meer mogelijk. Peter heeft vandaag de hut gepoetst, de bedden verschoond, Trûlah uitgelaten en gewerkt. Er was nog even gedoe achter ons huis omdat er bejaarden waren die hun hond uitlieten achter ons huis en dat trekt Trûlah niet. Ze ging heel hard blaffen en daar kwam natuurlijk weer commentaar op…. Morgen weer een dag 🙂

Een gedachte over “Rouwverwerking is voor de meeste mensen een no-go-area

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *