Don’t call us, we’ll call you…..

Nadeel van WhatsApp is dat iedereen je telefoonnummer ook meteen heeft en Peter constant mensen aan de lijn krijgt op momenten waarop hij dat helemaal niet wil. Dat is hem de afgelopen week zo’n 45x overkomen. Als klap op de vuurpijl ging iemand hem op zaterdagmorgen op één van de weinige dagen van de week dat hij als moeder/vader eindelijk kan uitslapen ook nog eens uit zijn bed bellen. grrrr..

Het is superlief dat iedereen met ons meedenkt en benieuwd is wat we allemaal doen maar Hector en ik zijn druk met het herinrichten van ons nieuwe leven zonder Marlies. Dat is al ingewikkeld genoeg en daar hebben we echt alle tijd voor nodig die we nu beschikbaar hebben. Appen via WhatsApp of FaceBook Messenger werkt op dit moment het beste en we beantwoorden alles.

Peter had dit weekend nog steeds last van heftige griep maar is blij dat Hector het (nog) niet heeft gekregen. Zaterdag zijn we met Trûlah gaan wandelen in de polder maar na 45 minuten kreeg Hector gigantische last van een blaar en moest hij noodgedwongen op zijn blote voeten naar huis lopen om de pijn te verzachten. We gingen om 17:00 uur van huis en idee was dat we iets na 18:00 uur thuis zouden zijn maar dat is uiteindelijk 20:00 uur geworden. Te laat om nog eten te bestellen (dat was het plan) en dus hebben we kliekjes gegeten.

S’avonds hebben we samen naar de film Demain tout commence gekeken. Goede film voor de zaterdagavond maar toen we het einde zagen barstten we allebei in tranen uit.

Ingewikkeld vlak voor het slapen gaan al die emoties die door elkaar heen lopen. We hebben in elkaars armen uitgehuild en dat is prettig.

Peter is nadat Hector naar bed is gegaan ook nog even los gegaan na het horen van Ramses en na de voedselvergiftiging, griep en verdriet zijn nu alle organen wel grondig doorgespoeld…

Zondagmorgen trof Peter Hector en Trûlah zo aan in bed en dat is dan weer puur geluk om zo wakker te worden. De nachten zijn ook een stuk kouder dus een warm kind en zo’n Ikea fleece zijn voor Trûlah paradijs. Dolf lag op het voeteneind. Bij Peter in bed komen ze niet omdat hij vermoedelijk te hard snurkt… Alleen als ze eten willen of uit moeten….

Vandaag hebben we ook de woonkamer aangepakt en iets meer manvriendelijk gemaakt door te witten, wat spullen op te ruimen en met meubels te schuiven. Doel was vooral om voor Hector beneden een werkplek te creëren zodat hij daar prettig zijn huiswerk kan maken en dat is aardig gelukt.

Tot slot nog goed nieuws voor Hector want Peter heeft zijn AirPods bij de was gevonden. Ze waren gelukkig uit zijn broekzak gevallen want anders waren ze alsnog verdronken in Frau Miele. Ook teruggevonden Peter zijn allereerste iPhone uit 2007. Toeval of niet die kocht hij op 17 september 2007 en toen had nog (bijna) niemand in Nederland een iPhone. Het was het begin van het einde van je vrijheid……

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *