Nog steeds buikpijn, eten in het centrum, lampjes kijken en gauw weer naar huis

Hector was vanmorgen nog steeds stuk en is weer thuis gebleven. Peter heeft het vorige week ook gehad en blijkbaar heerst het. In totaal duurt het drie dagen en dan ben je weer nieuw. Trûlah ging al vroeg mee met de Roedel want toen Peter onder de douche vandaan kwam was ze al verdwenen en was de Roedel kerstman ook langs geweest 🙂

Een kerstkaart voor ons en koekjes en een speeltje voor Trûlah van Katja, Cas, Hans en Eef van de Roedel. Superlief!

Toen Hector weer enigszins bij kennis was en minder last had van buikpijn heeft hij keurig huiswerk gemaakt. Dolfje gaat dan demonstratief op zijn schoolboeken liggen omdat hij geaaid wil worden. Best wel irritant als je huiswerk maakt.

Peter was in de Tweede Kamer en had Hector beloofd om nog iets met de vlag te doen. Bij nader inzien toch maar niet want hij is best wel groot en door het hele pand hangen camera’s. Zo’n grapje doe je maar 1 keer want daarna kan je meteen ook je toegangspas inleveren. We vinden wel dat ze op 4 augustus 2018 een regenboogvlag moeten opgangen in de Tweede Kamer. Wij gaan het niet doen want dan zijn we natuurlijk weer in Amsterdam.

Hector is vandaag na het maken van zijn huiswerk ook begonnen met het ontwerp van het 60 x 40 cm hart van mozaïek voor het graf van Marlies. Dat is waarschijnlijk best emotioneel maar Peter krijgt daar weinig van mee omdat hij aan het werk was. Ingewikkeld… Hector zit in ieder geval goed in de materie want hij wist Peter zelfs te vertellen hoeveel centimeter zijn potloden gekrompen zullen zijn als het af is.

Aan het eind van de middag besloten we om samen te gaan eten in de Eazie. Hector koos een licht verteerbare en kleine maaltijd en dat is echt wel een teken dat hij zich niet lekker voelt.

We hebben nog even een rondje gelopen door de stad omdat het daar Lichtjesavond was. Het was overal spekglad en daardoor was het vermoedelijk ook erg rustig. 
Omdat het extreem rustig was zijn we nog even gauw in het Prinsenhof geweest. Daar kwamen we een replica tegen van het Praalgraf van Willem van Oranje. Volgens een gerucht overleed de hond van verdriet na het overlijden van zijn baas. Omdat dat ons deze zomer ook bijna is overkomen moesten we even slikken toen we de replica zagen. Het museum doet ons vanwege de schilderijen die er hangen ook nog meer terugdenken aan Marlies. We hebben het ooit ook met z’n drieën bezocht.

Op weg naar de tram hebben we nog meegedaan met een light painting project. Zeg maar een lange sluitertijd van 10 seconden, twee lampjes en dan veel bewegen met de lampjes. Het liefst wil je dan een hart maken of Marlies schrijven maar dat is best wel ingewikkeld als je naast elkaar staat. Daarom maar de oervorm van lichtkunst 😉

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *