Uitslapen, koud, leren en werken

We konden vanmorgen eindelijk een beetje uitslapen en dat is fijn. Peter heeft vervolgens Trûlah uitgelaten en dat was echt vreselijk vanwege de ijskoude wind.

De gevoelstemperatuur van -9 van vandaag was door de ijzige wind een stuk kouder dan de -17 van eind februari. Omdat Peter toch al bevroren was heeft hij nog even ontbijt gehaald en Hector heeft ondertussen de tafel gedekt. Samen lunchen in het weekend is fijn en ook goed om even de komende week door te nemen.

Na de lunch zijn we samen bij Tugba op bezoek geweest en dat was erg gezellig. Op de terugweg hebben we nog even gauw liquid Innocent vitamines ingeslagen bij de Appie XXXL voor de komende maand. In deze super smoothies zit genoeg fruit en groente maar ook zaden en extra vitamines. Hector heeft in de middag aardrijkskunde en wiskunde zitten leren.
Voordeel van in Den Haag werken is dat er een Marqt naast de deur zit waar je redelijke verse kant-en-klaar maaltijden kan kopen. Hector heeft vandaag kippenragout met rijst gegeten en Peter roti. Voor morgen en dinsdag zijn we ook al klaar. We hebben op het moment geen tijd en energie over om te koken maar dit werkt zo ook prima.

Peter heeft gewerkt want het was super saturday, de laatste zaterdag voor de verkiezingen. Zeg maar de dag waarop de landelijke partijleiders voor de camera nog even even hun flyers uitdelen en daarna gauw aan de borrel gaan 🙂

Collega Albert gaf nog aan dat hij bewondering voor ons heeft en hoe we het doen. Hij had ons blog vanmorgen gelezen en gaf complimenten hoe we het leven weer hebben opgepakt. Dat is altijd fijn om te horen. Grappig is ook dat het lezen van ons blog vaak ook een soort voyeuristisch gevoel oproept bij de lezer. Na de dood van Marlies hebben we alles losgelaten en delen we alles. Voor onszelf, voor later en voor iedereen die ons blog leest. We hebben de afgelopen tijd ook geleerd dat we door het delen van het leven na Marlies ook andere mensen helpen die in een vergelijkbare situatie zitten of worstelen met haar dood. Dat is ook fijn.

Peter heeft inmiddels 4 verzoeken van uitgevers om ons verhaal te bundelen. Een uitgever gaf aan dat het heel bijzonder is hoe we het leven zo snel weer hebben opgepakt en dat we met ons verhaal een bijzondere kracht uitstralen en zeer positief in het leven staan. Dat is mooi maar op dit moment hebben we nog steeds geen behoefde om daar een boek over te schrijven 🙂

Peter leest wel andere belevenissen van lotgenoten en zo ook het verhaal van Frederiek Weeda. Ze heeft een boek geschreven over het stervensproces en het heeft haar geraakt hoe artsen en verpleegkundigen om de dood heendraaien om vooral niet goed het naderende einde met een patiënt bespreken. Ze haalt ook herhaaldelijk uit naar verpleegkundigen uit het ziekenhuis maar ook van de thuiszorg die haar en haar man niet konden vertellen hoe lang ze samen nog hadden. Vreemd want ze is verslaggever Zorg bij de NRC maar weet dan blijkbaar niet dat verpleegkundigen dat soort dingen nooit met patiënten mogen delen. Wij hebben die ervaring niet en daardoor ook geen behoefde om haar boek te lezen. Daarbij zijn al onze vragen (ook die van Hector) destijds beantwoord en de vraag hoe lang een patiënt nog zal leven kan een patiënt het beste zelf beantwoorden weten we inmiddels. Zelfs als je niet meer kan schrijven en praten…. We hebben ook geleerd dat als je geen bevredigend antwoord van iemand krijgt moet doorvragen dat helpt ook….. Daarbij hebben wij respect voor iedereen die Marlies heeft verzorgd in de laatste fase van haar leven. Zowel in het ziekenhuis als door de thuiszorg en natuurlijk Georgina en Astrid. Dat zouden we dan weer wel (nog) een keer willen opschrijven maar dan wel hier en nog even niet in een boek.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *