The day before easter

Het was vandaag stille zaterdag, de dag voor Pasen maar omdat Hugo bleef logeren is dat dit jaar niet helemaal gelukt. We zijn ook weer veel te laat naar bed gegaan. We hebben Trûlah nog met z’n drieën uitgelaten in de polder en dat was heel koud met volle maan een handje vuurwerk en een hond die spontaan ging zwemmen…
Toen we thuis kwamen hadden we eigenlijk best zin in frikandellen uit de oven, zeg maar de incourante delen van het dier met kruiden die je zo hard bakt dat je niet meer weet wat het is geweest. In Frankrijk noemen ze dat terrine de campagne maar de inhoud is vrijwel hetzelfde.

Nadat de heren hadden uitgeslapen en ontbijt hadden klaargemaakt kwam Ilona nog een artikel uit de NRC brengen. Het gaat over Eva Crutzen die op 10-jarige leeftijd ook haar moeder geeft verloren. Ze is nu 30 en deelt een stukje van het leven zonder haar moeder in de NRC. Veel gelijkenissen met Marlies, haar moeder wilde ook niet laten merken dat ze ziek was. Pas 5 jaar geleden is ze de dood van haar moeder gaan verwerken. Ze stelt zich ook kwetsbaar op en dat is iets wat Hector en Peter dan weer herkennen uit de openheid van ons blog. Het gekke is dat we zelf aardig wat mensen kennen die ook op jonge leeftijd hun moeder of vader zijn verloren. Als ze zelf wat meer open zouden zijn zouden ze een deel van hun leed uit hun jeugd ook met Hector kunnen delen en andersom. Als je verder in een verwerkingsproces zit kan je anderen daar ook mee helpen. Het valt Peter op dat mensen dat niet of nauwelijks doen. Best wel eng en je gaat daardoor ook denken dat vrijwel niemand zo’n verlies kan verwerken. Marlies heeft haar moeder ook op jonge leeftijd verloren en sprak daar nauwelijks over. Wel over herinneringen maar niet over het geestelijk leed wat zoiets bij een mens veroorzaakt. Ze wilde er niet over praten. Peter heeft altijd gedacht dat, dat kwam omdat hij zelf nog nooit zoets had meegemaakt maar weet nu dat, dat niet zo is. Wat hij wel weet is dat je open moet zijn en dat je alles op straat moet gooien. Als je dat niet doet vreet het je uiteindelijk geestelijk op.

Toen we in de Appie XXXL waren realiseerden we ons pas echt dat het morgen pasen is. Vorig jaar hadden we nog paastakken in huis, paaskipjes en dat soort dingen. We zijn eigenlijk meer bezig dat het morgen 1 april is dan dat het morgen Pasen is. We hebben er helemaal niet aan gedacht. We hebben afbakbroodjes, gourmetschotel, flesje bubbels etc, etc… Toen we naar huis reden realiseerden we ons dat we nog de helft waren vergeten zoals sausjes. We kunnen er alleen maar om lachen, dan maar geen saus…

We hadden ook een perfecte 1 april grap bedacht maar zijn een beetje bang dat er iemand uit de buurt een hartaanval van krijgt. Op YouTube staat namelijk dit geluid van de landelijke sirene. Als je dat geluid om 00:01 uur vol volume buiten laat horen via één van Hector zijn boxen dan heb je best een goede grap… We doen het toch maar niet…. better safe than sorry. Trûlah is er ook geen fan van. 
We zijn samen nog even Trûlah gaan uitlaten in de polder. Als we samen zijn is ze in opperste staat van geluk. Zeg maar als het overgebleven gedeelte van de roedel weer bij elkaar is en ze er hard omheen kan rennen.

Als er iemand op ons af komt gaat ze nog steeds heel hard blaffen maar dat is wel wat minder aan het worden. We hebben s’avonds nasi kuning gegeten en dat was heerlijk.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *