School, hond uitlaten, bijles, werken en rouwverwerking

De dag begon vannacht met een heftige onweersbui net op het moment dat Peter van plan was om Trûlah uit te laten. Omdat hij ooit van dichtbij met onze eerste hond Dushi wel eens een blikseminslag heeft meegemaakt durft hij tijdens onweer nooit meer naar buiten. Al met al duurde de onweersbui best wel lang zodat het weer een korte nacht was.

Nadat Hector om 08:00 uur naar school ging probeerde Peter nog wat bij te slapen maar dat lukt eigenlijk nooit overdag. Een rondje met de hond in de polder werkt ook goed tegen een korte nachtrust. In de middag hebben we dat nog een keer overgedaan voordat er gewerkt moest worden. Hector had vandaag een redelijk lange dag op school en alles was goed gegaan. Na school had Hector bijles van Sanne en heeft hij geleerd voor een wiskunde proefwerk plus een SO biologie.

Hector was vanavond weer home alone en dat gaat erg goed. Het is natuurlijk niet leuk maar hij kan zelf eten klaarmaken en een deel van het huishouden doen inclusief de hond uitlaten. Nu hij weer gaat sporten zal hij op sommige dagen best wel eens moeten aanpoten maar daar is helaas niks aan te doen.

Peter maakt zich vaak zorgen over de rouwverwerking van Hector. Rouw is voor ons na bijna 9 maanden zonder Marlies nog steeds een ingewikkeld proces en we proberen daar samen een weg in te vinden. Onze gedachten en verdriet om Marlies delen we hier regelmatig en met anderen die daar voor open staan. Dat maakt je ook extra kwetsbaar. Peter denkt dat het delen van verdriet goed voor je is. Inmiddels weet Peter dat kinderen onderling hun verdriet vrijwel nooit delen. Ze zijn vooral bang om elkaar te kwetsen door misschien iets verkeerds te zeggen. Peter behandeld Hector al jaren als een volwassene. Dat was toen Marlies nog leefde misschien niet goed maar dat is vermoedelijk in dit proces juist heel goed. Daarom hebben we ook een goede band met elkaar.

Ondertussen zit Hector naast een rouwproces ook nog in een ander proces, het proces dat puberteit heet. Dat brengt nog meer emoties met zich mee en moet voor hem, vreselijk ingewikkeld zijn. Kinderen praten daar nauwelijks over en daar sluipt natuurlijk het gevaar van een depressie in. Net als Marlies is Hector zeer positief ingesteld en staat hij ook open voor alles. Dat is in een rouwproces gunstig. Samen zijn we ook best wel nuchter in wat ons is overkomen na de dood van Marlies. Als je elke dag opstaat met het gevoel dat je zielig of depressief bent omdat Marlies er niet meer is dan gaat het vanzelf op enig moment wel mis met je. Het vergt een andere manier van denken en je moet een weg in het leven zonder Marlies zien te vinden.

Peter heeft voor Hector het boek ik krijg tranen in mijn ogen als ik aan je denk van Ineke van Essen besteld. In het boek vertellen 30 kinderen hoe hun leven verder ging na de dood van hun vader of moeder. Het is vooral geschreven om meer inzicht te krijgen via lotgenoten hoe het is als iemand van wie je houdt sterft en hoe je daar mee om kan gaan. Voor de leeftijd van Hector zijn niet veel boeken te vinden die naadloos aansluiten met het leed wat hij heeft meegemaakt. Dit boek gaat over rouwverwerking voor en door kinderen. Niet voor pubers maar we gaan verder op zoek naar literatuur waar Hector wat aan heeft.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *