Trûlah de hond doet het weer….

Het was vandaag de dag van de dieren, van Trûlah en Dolfje om precies te zijn. Trûlah at de laatste week maar zo’n 20 brokjes Eukanuba hondenvoer per dag en dat is niet genoeg en dan nog het liefst uit je hand. Zo van als jij zo graag wil dat ik wat eet dan eet ik wel een paar brokjes voor je. Inmiddels hadden we alles al bijna uitgeprobeerd en daaruit bleek dat ze het prima doet op rauwe biefstuk en pizza. Daar moest dus wat op verzonnen worden.

1/4 blikje Gourmet door haar brokken mixen blijkt de oplossing, met andere woorden ze eet weer! We begonnen ons echt zorgen te maken en zijn dus echt heel blij dat ze weer eet.
Wat er nu precies aan de hand is weten we niet maar na een bezoek aan de dierenarts vanmiddag bleek dat ze verder topfit is. Vorige week hebben we haar zak Eukanuba hondenvoer nog vervangen voor een nieuwe met een andere smaak dus daar ligt het ook niet aan. Dat de emotionele beleving van Trûlah intens is wisten we al omdat ze eerder al een dag voordat Marlies zei dat ze niet meer wilde leven helemaal stopte met eten. Honden kunnen emoties van mensen zoals verdriet heel goed waarnemen. Marlies was de soulmate van Trûlah en je kan rustig stellen dat het verlies intens verdriet bij haar veroorzaakt.

Hier in het centrum van Delft ligt in de Nieuwe Kerk het Praalgraf van Willem van Oranje met aan zijn voeteneind een slapende hond. Volgens een gerucht overleed de hond van verdriet na het overlijden van zijn baas. Dat beeld spookte bij Peter elke keer door zijn hoofd toen Trûlah de afgelopen weken steeds weer stopte met eten. Sinds vandaag is dat spookbeeld gelukkig helemaal verdwenen. 

Na haar ontbijt is ze op de tuintafel (grrrrrr) in de ochtendzon gaan liggen en toen de zon tussen de middag wat draaide is ze in de volle zon op de tuinstoel gaan liggen.

Daarna is ze vanmiddag helemaal los gegaan in de polder met als extra dimensie dat de boer het gras had gemaaid. Gelukkig even geen zorgen meer over haar….

Hector had vandaag een lange schooldag en als je dan thuis komt laat je alles vallen, zet je een lekker muziekje op als je vader met de hond in de polder aan het wandelen is. Een corrigerend berichtje aan het eind van de straat doet dan weer wonderen maar hier en daar moeten er nog wat opvoedkundige mijlpalen gehaald worden. Hector doet het overigens verder heel goed maar er komt een tijd dat Peter s’avonds weer moet gaan werken en dan moet Hector het op sommige dagen alleen doen. Dat is best eng en nu mag dat nog niet. Als kind ga je namelijk niet snel huilen bij de buurvrouw, dat kan natuurlijk wel en ze zijn echt heel lief maar dat doe je niet zo snel. Vervolgens stel je dat uit en doe je dat later als je weer alleen op je kamer bent. Dat zijn ingewikkelde punten die Peter en Hector moeten uitwerken maar natuurlijk ook gewoon heel simpele dingen. Peter voelt zich nu naast vriend, vader en moeder van Hector inmiddels ook de werkster die alles om hem heen opruimt en dat is soms ingewikkeld. Dat puberaal gedrag kan dus best wat minder en daar gaan we aan werken.

Inmiddels is het weer 23:55 uur en ligt dit op de bank. Een hond en een kat die vandaag goedgekeurd en ingeënt zijn bij de dierenarts maar ook uitgeput zijn van het eten, het mooie weer en de emoties.