Feesten zonder Marlies is moeilijk….

Toen Hector donderdag op school zat en Trûlah bij de Roedel is Peter naar Den haag gegaan om even te buurten op de redactie. Collega Ineke wist dat al maar voor de rest van de reactie was het een verassing. Het was goed om weer even terug te zijn en bij te praten met mijn andere familie.

Het is ook voor het eerst dat ik niet het gele traject betrokken ben geweest bij de renovatie en verbouwing van de studio in Den Haag. Indrukwekkend om te zien wat collega’s allemaal hebben gedaan de afgelopen weken. Binnenkort ook op TV maar dat is nu nog even geheim. Hector was al weer jaloers dat ik de uitvinder van de duimboks had gezien en bij thuiskomst zaten er al weer lieve berichten in mijn email en WhatsApp van collega’s die ik een paar uur eerder nog had gezien. Superlief om zo’n tweede familie te hebben in Den haag.

Hector en ik huilen natuurlijk regelmatig om Marlies maar Peter moest in Curaçao ook nog huilen om iets anders… het display van zijn nieuwe MacBook pro had het namelijk begeven. Gelukkig is dat gratis door LJS opgelost en is zijn typemachine met oplichtend display weer beter gemaakt.

Na Den haag heb ik Hector en mezelf voorzien van lunch. Hector gaat aanstaande dinsdag aan zijn klas vertellen wat hem deze zomer is overkomen en dat is goed. Hij kon eerder geen passend moment daarvoor vinden en hij heeft met zijn mentor nu dinsdag geprikt om het te vertellen. Na de lunch heeft Peter, Trûlah nog uitgebreid uitgelaten omdat we naar het summer IP feest van de TU Delft moesten. Trûlah doet het nu echt goed na haar eetkuren en Peter heeft niet meer de indruk dat ze zichzelf gaat verhongeren omdat Marlies er niet meer is. Ze mist haar maar dat heeft iedereen die we tegenkomen. Ook de hond moet doorgaan, omdat Peter en Hector dat anders niet meer kunnen….

Hector, Georgina, Nitant en ik zijn op op uitnodiging van Sophie, Rianne en Marjo op bezoek geweest op het slotfeest van de IP Summer 2017. Zeg maar het einde van het introductie programma van buitenlandse studenten die aan de TU Delft gaan studeren. Het eindfeest van Marlies haar andere kinderen die ze helaas dit jaar niet meer allemaal persoonlijk heeft kunnen ontmoeten.

Tijdens de presentatie van Sophie in de aula was er een dankwoord voor de crew en toen we daar de foto van Marlies tussen zagen konden we het niet meer droog houden. Wat ook mooi was om te zien is dat het introductie programma gewoon is doorgegaan zonder haar. Dat klinkt hard maar is wel goed en eigenlijk ook logisch en zo zou Marlies dat ook willen. Niet stilstaan maar doorgaan. Marlies was wel nog steeds aanwezig op foto’s op kantoortjes en is tijdens het introductie programma herhaaldelijk herdacht. Ze is er niet meer maar eigenlijk toch weer wel. We delen wel dat ook op de TU Delft eigenlijk niemand nog kan beseffen dat ze nooit meer terug komt.

Na de presentatie plus afronding van de introductie week bij de TU Delft zijn Nitant, Georgina, Marco, Tugba, Hector en ik naar het graf gegaan van Marlies. We hebben daar op haar getoast met een glaasje cava en Hector met Pellegrino. Conclusie was wederom dat het krankzinnig is dat ze er niet meer is.Daarna zijn we met zijn allen naar het #IPSUMMER2017 eindfeest gegaan. Dat klinkt raar zonder Marlies, maar ze zou niets anders willen dan dat we daar het leven zouden vieren.

We hebben het uitbundig gevierd en het was goed om iedereen die we kennen via Marlies haar werk weer te zien. Achter de schermen bleek ook tijdens het feest dat iedereen er helemaal kapot van is en we hebben hier en daar nog een traantje weggepinkt.

We hebben ons allemaal vermaakt maar dat voelt sinds het verlies van Marlies allemaal wel onwennig. Het is raar om te feesten zonder haar en zeker op de TU Delft grond waar ze vol overgave een groot deel van haar leven heeft doorgebracht. Hector heeft de onderstaande video gemaakt en het geeft heel goed weer hoe het feest was. Meer dan 91 nationaliteiten die samen feesten zonder gedoe en ellende. Daar zou de rest van de wereld  een voorbeeld aan moeten nemen.

Marlies was haar eigen god in het euthanasiedebat

Bij het terugdenken over het verlies van Marlies komt steeds het moment voorbij waarop ze besloten heeft dat ze niet meer verder wilde leven. Peter heeft vanaf de jaren 90 in Den Haag tientallen parlementaire debatten gevolgd en in beeld gebracht over euthanasie waarin o.a. de discussie ging over het legaliseren van de pil van Drion. Denk daarbij aan Els Borst die daar een voorstander van was. Marlies was dat ook en Peter ook. Als je klaar bent met het leven dan ben je er klaar mee en als mens heb je de regie over je eigen leven. Dat blijkt in Nederland nog steeds ingewikkeld en tegenwoordig spreekt men over voltooid leven. Er zijn politieke partijen die verlichting van het lijden zien als de betere weg.

Het leven van Marlies was natuurlijk helemaal niet voltooid maar door de tumoren in haar hoofd was er geen andere uitweg meer om door te leven. Van Peter en Hector had ze nog minstens 80 moeten worden maar Marlies koos er zelf voor om geen plant te worden en om haar leven te beëindigen op 21 juni 2017. Technisch gezien zou ze onder Christen Unie of SGP bewind nu nog steeds leven en bij ons thuis in bed liggen met sondevoeding en vocht. Door de tumoren in haar hoofd zou ze inmiddels niet meer aanspreekbaar zijn maar ons nog wel op afstand “via de cloud” kunnen volgen. Een soort van uitvallende echoput waarin je iets roept maar nooit meer een reactie krijgt.

Dat is waarom Marlies zelf heeft besloten toen ze nog volledig bij kennis was om niet meer verder te leven. Dat is zeer moedig geweest en ook van de huisarts die haar hierbij heeft geholpen. Dat ging niet via een pil van Drion maar via een dodelijke injectie. Dat voelt voor de nabestaanden ook een beetje net alsof Marlies een soort misdadiger was die weggevaagd moest worden via een dodelijke injectie. Georgina, Peter en Hector waren bij Marlies toen ze de injectie kreeg en met de kennis van nu is het echt idioot dat je dat nog steeds niet via een pil van Drion kan doen. Het is inmiddels 2017 en eigenlijk is het ook een schande dat D66 tijdens de formatie überhaupt praat met de Christen Unie. Marlies was gelukkig haar eigen god in het euthanasiedebat en we kunnen er trots op zijn dat we in een land leven waarin dat gewoon (nog) kan.